DİLİ SÜRÇEN KARAGÖZLER

Ozan OZANOĞLU
______________________________________________

yiterdim... gece, orta yerinden kanatırdı resmimi.
dalsızlığa yürüyen ellerimi sadece
nabzımı dinlemek için kullanırdım.
ve bulabilirsem eğer atardamar kösnüsünü
bulabilirsem eğer kanın şiddetini
koşmaya başlardım ertelenmiş bir yazıya
ve susayarak
içimdeki dingin suyun yosununa.

yutardım... yurdumun boğazıma gergef olan
o kanlı ve yoksul tükürüğünü
içimde infilak eden yığınlarla buluşurken sözlerim
derim ki, hayat sakın ola küçümsemesin beni !
çünkü soyu tükenmiş bir hayvan emzirmekteyim.
Derim ki bağışlamasın yaşlı amcamın
Çocuk gibi baktığı gül bahçesi
Eğer bir tek dikenine dokunup kanayacaksa
İzini sürdüğüm hayatın elleri.

yeterdim...kendime ve sözcüklerime
ocak bir yüreğim olurdu, yetinirdim...
lakin içimde aksayan ayaklar var
içimde dili sürçen karagözler kör olmakta.